Synestezja

"Synestezja"

Synestezja to przekładanie bodźca odbieranego jednym zmysłem na doznania odbierane innym zmysłem. Na przykład widzenie kolorowych dźwięków. Zośka poczyniła pierwsze kroki w kierunku wyrobienia w sobie tej elitarnej, charakterystycznej dla artystów, psychologicznej przypadłości. Jaki kolor ma dźwięk G? I czy wizja Zośki zgadza się z wizją Skriabina? http://pl.wikipedia.org/wiki/Aleksandr_Skriabin#D.C5.BAwi.C4.99ki_i_kolory

Obraz

Trąbki

"Trąbki"

System motywacji do noszenia żądanych przez rodziców ubrań przez wywołanie poczucia unikalności związanego z zazdrością otoczenia:

- Zosiu, ale masz fajne trampki!

Mama, muzyk z dyplomem, puchnie z dumy jak dudy (zwane mylnie kobzą), gdy córka oswaja pojęcie nieznane przy pomocy pojęcia znanego:

- No, fajne trąbki.

A potem uświadamia sobie, że to nie muzyka płynąca w żyłach, tylko promil pamięci kulturalnej w genotypie (jakoś tak wyjaśniają to ci ściemniacze naukowcy). Człowiek może wyjść z Górnego Śląska, Górny Śląsk nie wyjdzie z człowieka nigdy. Tudzież człowiek może nigdy nie wyjść z Górnego Śląska, a Górny Śląsk zawsze z niego wyjdzie.

Chociaż podobno w gwarze wcale nie chodzi o permanentną zamianę a na o. I Conan to wcale nie Canon.

 A naszo cera, gryfno frelka oblykła się w takie charboły, tfu, w fojne trompki.

Polot

"Polot"

Jeśli chodzi o bezczelność w podejściu do świata - są dwie szkoły. Wschodni mistrzowie, zwani czasami senseiami (a czasami, zwłaszcza przez zmęczonych uczniów w momentach kryzysu - bezsenseiami), twierdzą, że pokora i samokrytyka to immanentna cecha wielkich umysłów i serc. Edward Stachura, odkrywca cudnych manowców, twierdził natomiast, że wszyscy cisi i pokorni to wicekróle życia.

- Nie mam polotu, nie mam polotu! - zwykła śpiewać Zośka od kiedy ukończyła 1,5 roku. A potem brała dwa grzebienie, duży i mały, i odgrywała scenkę z tatą-grzebieniem i Zosią-grzebieniem, namawiającymi się na czesanie prawie łysej Jagienki. Albo robiła z mydła telefon i dzwoniła do babci, żeby zamówić pierogi.

A za oknem sypał śnieg, lekki jak łupież bogów.

Jeżeli to jest brak polotu, to ja jestem helikopter.  

Polacy

"Polacy"

Jeden z codziennych dramatów małych dziewczynek - spadła książka, rozsypały się chrupki (kukurydziane, żeby nie było!) albo skończyła się bajka. Pocieszenie jest w słowach piosenki, popularnej wśród potrzebujących ciągłej pociechy kibiców:

- Nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało!

Zosia patrzy na mnie z wszechświatem samoświadomości w oczach:

- Ja nie jestem Polacy, tato, ja jestem Zosia.

Czy czas już na lekcję patriotyzmu? Na wyjaśnienie teorii narodu jako wspólnoty? Przyswojenie hasła "Polska mistrzem Polski"? Dżentelmen zajmuje się tylko przegranymi sprawami.

- Masz rację córeczko, jesteś Zosia.

Chyba nie jestem dżentelmenem.

Sałatka

"Sałatka"

Scena pluralistyczna. Jagienka z całej duszy, serca i umysłu wysyła przez otwór gębowy pokarm w świat, barwiąc tenże świat na pomarańczowo i pokazując, że w zasadzie nie jest głodna. Robi to jednocześnie z uśmiechem i pieśnią na ustach. Niezła sztuczka, swoją drogą, spróbujcie kiedyś w jednym momencie pluć, śpiewać i uśmiechać się.

Pomarańczowa Rewolucja w kuchni. Barszcz ukraiński na gazie.

Pomarańczowe smugi fruwają po kuchennej przestrzeni powietrznej.

Napis na słoiczku wiele tłumaczy: "Sałatka z owoców lata".

Dinozaur polski

"Dinozaur polski"

Czytamy. Tatowe "Dinozaury Polskie", bo dzieci lubią dinozaury. Zośka też:

- Ten dinozaur jest groźny. I ma kapcie.

Żeby była jasność: nie każdy, kto jest groźny, ma kapcie. Ale niektórzy tak.

poniżej wspomniany dinozaur, autorstwa Roberta Myki i wierszyk doń pasujący, autorstwa własnego. Książeczka się sprzedała w całym nakładzie, co, jako autor, ogłaszam wszem i wobec z dumą.

  „Dinozaur”

Dinozaur – straszne jaszczurzysko

Monstrum, pra – bestia, smok, gadzina

Potwór – gruboskór, zjada wszystko

(tak jak mój wujek wraz z rodziną)

Potem wykąpie się w bajorze

Pożre przed spaniem zielska worek

Pysk złoży w trawie, sen go zmorzy

Jak tatę przed telewizorem

Wstanie, odchrząknie, strząśnie liście

Opłucze z grubsza łeb rogaty

I rusza na jaszczurów wyścig

Jak kuzyn – co chce być bogaty

Cielsko przeciągnie aż zatrzeszczy

Od boku do drugiego boku

Żuje powoli i nie wrzeszczy

Jak moja babcia – ceni spokój

Taka historia – jednym słowem

Gdyby inaczej poszły tryby

Dinozaur byłby tak jak człowiek

Można pogdybać: gdyby, gdyby